Çağrı Çantal
İvme Haber İmtiyaz Sahibi
Ne kadar çok duygu barındırır sonbahar içinde…
Yaşanmış nice hayat hikâyesinin dudaklarda bıraktığı buruk bir tebessümdür bazen. Bir veda, bir özlem, yarım kalmış bir cümle, söylenememiş bir söz, ertelenmiş bir hayal…
İnsan, sonbahara geldiğinde nedense en çok ilkbaharı özler.
Çünkü ilkbahar gençliktir.
Hayallerin kurulduğu, umudun avuçlarda yeşerdiği; aşkın, sevginin, heyecanın en yoğun yaşandığı mevsimdir. Çiçek kokuları dağılır doğaya. Rengârenk çiçekler cömertçe serilir kırlara, bayırlara, bağlara, bahçelere… Ve elbette gönüllere.
İlkbaharın adı bile “ilk”tir.
İlk olmanın verdiği güvenle biraz şımarık, biraz cesur, biraz da düşüncesizdir. Ardından başka mevsimlerin geleceğini aklına bile getirmez. Delikanlıdır ilkbahar; başında kavak yelleri eser.
Belki de bu özgüven, tecrübesizliğindendir.
Gençlikte yaşanan sevdalar da ilkbahar çiçekleri gibidir. Masum, rengârenk, fakat çoğu zaman kısacık…
Kimi zaman platonik bir düş, kimi zaman adı konulamamış bir sevda olarak akar gider ömürden. İnsan, yaşadığını sanırken aslında bazı duyguları yaşamaya bile fırsat bulamamıştır.
Damaklarda adı konulamayan bir lezzetin izi, burunlarda bahar çiçeklerinin kokusu, yüreklerde ise yaşanmamış nice duygunun cam kırıkları kalır.
Kanatır…
Acıtır…
Ve ilkbahar, insan daha ne olduğunu anlayamadan su misali akıp gider.
Sonbahar öyle değildir.
Sonbahar insanın yüreğine demir atar.
Öyle bir gelir, öyle bir yerleşir ki; anıları zaman zaman kan kırmızısına boyar. Çünkü artık o güzel bahar günlerinin geride kaldığını daha iyi anlarsın.
Gençlik, ağır ağır yaşlılığın merdivenlerini çıkmaya başlamıştır.
İnsan bazen durur, soluklanır ve ardına bakar.
Geride bıraktıklarına…
Yaptıklarına…
Yapamadıklarına…
Sonbaharda insanı asıl düşündüren çoğu zaman yaptıkları değildir. “Daha zaman var” diyerek ertelediği şeylerdir.
Söyleyemediği sözler…
Gidemediği yollar…
Sarılmadığı insanlar…
Kurup da peşinden koşamadığı hayaller…
İşte sonbaharın insanı en çok yaralayan tarafı budur.
Sonbaharın duyguları değişkendir.
Sabah soğuk bir rüzgâr eser, öğleye doğru güneş insanın içini ısıtır, akşam olduğunda hava yeniden buz keser.
Tıpkı insan ruhu gibi…
Bir an geçmişe gülümser, bir an sonra gözlerin dolar.
Sonbaharın kendine göre haklı sebepleri vardır.
Yüzde beliren her çizgi, yaşanmış bir hikâyenin izidir artık.
Beden biraz daha çabuk yorulur.
Yürek de öyle…
Ama zihinde hâlâ yapılacak yüzlerce iş, kurulacak onlarca hayal vardır.
İşte en büyük kavga burada başlar:
Ne beden düşünceleri anlar, ne düşünceler bedeni…
Sonbahar, insanın kendisini en fazla sorguladığı mevsimdir.
Bazen insafsızca yargıladığın, hatta kendi kendini mahkûm ettiğin bir dönemdir.
Başaramadığın ne varsa daha çok canını yakar.
Eski defterler açılır.
Eski fotoğraflar çıkar.
Unuttuğunu sandığın sesler yeniden kulağında yankılanır.
Ve yaprak dökümü başlar…
Hayat ağacında güçlü sandığın dallardan, sevdiğin insanlar birer birer ayrılır.
Bazıları sessizce ebediyetin merdivenlerini çıkar.
Bazen veda etmeye bile zamanın olmaz.
İş, güç, yaşam mücadelesi derken en çok sevdiğin insanları ne kadar ihmal ettiğini sonradan fark edersin.
Ama bazı fark edişler geç gelir.
Pişmanlıklar artık zamanı geri getirmez.
Seninle baharı yaşayan nice yaprak, bir sonbahar günü dalından kopup gitmiştir.
İşte o zaman insan kendi yaprağını da düşünmeye başlar.
“Bir gün ben de mi dalımdan kopacağım?” diye…
Ve sonbaharın hiç bitmemesini istersin.
İlkbahar geride kalmıştır.
Yaz, çalışıp çabaladığın, koşturduğun, kendini en çok yorduğun mevsim olmuştur.
Sonbahar ise artık kıştan önceki son güzel mevsimdir.
Bu yüzden insan daha güzel yaşamak ister.
Daha çok sevmek…
Daha çok sarılmak…
Daha az kırmak…
Daha az ertelemek…
Ve mümkün olduğunca taze bir yaprak gibi hayata tutunmak ister.
Belki de sonbaharın insana verdiği en büyük ders budur:
Hayatı erteleme.
Seviyorsan söyle.
Özlediysen ara.
Gitmek istediğin yere git.
Sarılmak istediğine sarıl.
Çünkü mevsimler beklemiyor.
Ömür de…
Nice sonbaharları birlikte kucaklamak dileğiyle…
Sonbaharınız hep olsun, hiç bitmesin.
Sevgiyle kalın.
Çağrı Çantal
İvme Haber İmtiyaz Sahibi
