KÖŞE YAZISI | FERİDE ÇANTAL
Dünya, birbirinden farklı hayatların, inançların, dillerin ve hayallerin yan yana aktığı büyük bir ev...
Aynı gökyüzüne bakarken farklı hikâyeler taşıyor, farklı yollar seçiyor ve olayları kendi deneyimlerimizin penceresinden değerlendiriyoruz. Bu farklılıklar, insanlığın zenginliğini oluşturur; ancak bizi birbirimizden bütünüyle ayırmaz.
Hepimiz sevilmeye, anlaşılmaya, güvende hissetmeye ve geleceğe umutla bakmaya ihtiyaç duyarız. Uzakta yaşayan bir insanın kaygısı, başka bir ülkedeki çocuğun düşü ya da hiç tanımadığımız birinin yaşadığı haksızlık, aslında ortak insanlığımızın bir parçasıdır. Bu nedenle dünyaya yalnızca kendi penceremizden değil, başkalarının gözlerinden de bakmayı öğrenmeliyiz.
Empati, farklılıklar arasındaki görünmez köprüdür. Empati kurmak, karşımızdaki insanla her konuda aynı düşünmek anlamına gelmez; onun yaşadıklarını, korkularını ve umutlarını anlamaya çalışmak demektir. Bir başkasını hemen yargılamak yerine onu dinlediğimizde, önyargıların yerini merak ve anlayış alır. Böylece farklılıklarımız tehdit olmaktan çıkar, birbirimizi tamamlayan özelliklere dönüşür.
Ancak anlamak tek başına yeterli değildir. İnsanların zor zamanlarda birbirine el uzatması, dayanışmanın en somut biçimidir. Bir depremzedeye destek olmak, dışlanan birinin yanında durmak, bilgimizi paylaşmak ya da günlük hayatta küçük bir iyilik yapmak; hepsi ortak yaşamı güçlendirir. Dayanışma, büyük sözlerden çok, ihtiyaç anında gösterilen sorumlulukla görünür olur. Çünkü hiçbir insan yalnız başına var olmaz; hepimiz başkalarının emeği, ilgisi ve desteğiyle hayatımızı sürdürürüz.
Aynı dünyayı paylaşmanın sorumluluğu yalnızca insanlarla ilişkilerimizle sınırlı değildir. Soluduğumuz hava, içtiğimiz su, üzerinde yürüdüğümüz toprak ve diğer canlılarla paylaştığımız yaşam alanları hepimizin ortak mirasıdır. Doğaya verilen zarar sınır tanımaz; bir yerde kirlenen nehir, başka yerlerde yaşayan insanların ve canlıların hayatını da etkiler. Bu yüzden kaynakları ölçülü kullanmak, tüketim alışkanlıklarımızı sorgulamak ve gelecek kuşakları düşünmek, bugünün insanına düşen ortak bir görevdir.
Ortak gelecek, yalnızca teknolojiyle ya da ekonomik gelişmeyle kurulamaz. Adalet, güven, eğitim ve yaşanabilir bir çevre olmadan ilerleme eksik kalır. Farklılıklarımızı korurken ortak değerler etrafında buluşmayı öğrenmeliyiz. Birbirimizi dinlemek, doğayı gözetmek ve kararlarımızın başkaları üzerindeki etkisini düşünmek, dünyayı daha dengeli bir yer hâline getirmenin ilk adımlarıdır.
İnsanlar birbirinden farklı olabilir; fakat bu farklılıkların üzerinde yükselen ortak bir gerçek vardır. Hepimiz aynı dünyaya bakıyor, aynı dünyanın imkânlarından yararlanıyor ve onun geleceğini birlikte belirliyoruz. Bizi ayıran kimlikler, diller ve yaşam biçimleri değerli olduğu kadar, bizi bir arada tutan insanlık duygusu da değerlidir.
Daha iyi bir gelecek, birbirimize benzememizi bekleyerek değil, farklılıklarımıza rağmen birbirimizi görerek kurulabilir. Empatiyle dinlediğimizde, dayanışmayla destek olduğumuzda ve doğaya karşı sorumluluk aldığımızda ortak evimizi koruruz.
Aynı dünyaya bakıyoruz; önemli olan, bundan sonra onu birlikte nasıl yaşatacağımızdır.
Yazan: Feride ÇANTAL
