Yıkamazlar Beni / Yıkamazlar Bizi
Seda Sayan & Tekir’in “Yıkamazlar Beni” parçası sanki bugünlerde iç sesimi anlatıyor.
Hayatta öyle zamanlar oluyor ki herkesin bir numarası varmış gibi hissediyorsunuz. Hani sanki 118 80 80 gibi… Her numara mevcut, herkes birbirini tanıyor, herkes bir şekilde bir yerlere bağlı.
Aslında bu yazıyı “dilsiz şeytan olma” düşüncesiyle kaleme alacaktım. Sonra vazgeçtim. Çünkü bugün yıkılmamamız gereken bir zaman diliminden geçtiğimizi düşünüyorum.
İnsanların birbirleriyle sağlıklı iletişim kuramadığı, çocukların mutluluğu için atılan güzel adımların bile zaman zaman gölgelendiği bir dönemdeyiz. Kimi insanlar, kendi istek ve arzularını gerçekleştirmek uğruna başkalarının emeğini, mücadelesini ve iyi niyetini görmezden gelebiliyor.
Oysa önemli olan; kimin nerede, nasıl durduğu değil, ardında ne bıraktığıdır.
Bize, size, çocuklara ve geleceğe ne kattığıdır.
Bugün konuşmamız gereken en kıymetli konu; çocukların geleceğine spor yoluyla nasıl ışık tutabileceğimizdir. Çünkü spor sadece bedeni güçlendirmez; ruhu da iyileştirir. Spor mutluluk hormonudur, disiplindir, emektir, paylaşmaktır. Kibir, kötü niyet ve haksızlık duygusu; sporun gerçek ruhuyla yan yana duramaz.
Ne yazık ki bazı anlarda, bazı seçimlerde ve bazı ortamlarda bu değerlerin gölgede bırakıldığını görüyoruz. Ama unutmamak gerekir ki hangi numara çevrilirse çevrilsin, hangi yol denenirse denensin; inanan, mücadele eden ve vicdanıyla yürüyen insanlar kolay kolay yıkılmaz.
Bugün olmayabilir dostlar…
Ama elbet bir gün, “İyi ki mücadele etmişim, vicdanım rahat” diyeceğimiz günler gelecek.
Çünkü vicdan, ölüme beş kala hatırlanacak bir şey değildir. Helallik de son nefese bırakılmamalıdır. İnsan yaşarken adil olmalı, yaşarken hakkı gözetmeli, yaşarken çocukların geleceğine sahip çıkmalıdır.
Neyse… Umarım bu kez duvara anlatmamışızdır.
Saygılarımla,
Nice bayramlara canlar...
Buket Pelin UZUN
